Carolyn zwróciła na siebie uwagę opinii publicznej w 1994 roku, kiedy zaczęła spotykać się z synem zmarłego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i Jackie Kennedy Onassis. Dla opinii publicznej ich związek wydawał się bajkowy: JFK Jr. był najbardziej pożądanym kawalerem w Ameryce, nosił tytuł „najseksowniejszego żyjącego mężczyzny” nadany mu przez „People”, a w jego historii związków znalazły się takie gwiazdy, jak Daryl Hannah, Julia Roberts, Sarah Jessica Parker i Madonna.

Ona wówczas była osobą nieznaną i nie przepadała za blaskiem fleszy. Także wtedy, gdy zaczęła spotykać się z jedynym synem prezydenta Kennedy’ego. Para była znana z unikania rozgłosu, starała się utrzymać związek w tajemnicy.

CBK nigdy nie udzieliła żadnego wywiadu, nie ma jej nagrań i nigdy nie wypowiadała się publicznie – ale nie zmniejszyło to zainteresowania publiczności. Była fotografowana (często bez jej zgody) wszędzie, gdzie się pojawiała.

Wysoka (1,75 m wzrostu), z blond włosami często spiętymi w szykowny kucyk i delikatnym makijażem (czasem z jej znakiem rozpoznawczym: czerwoną szminką Cranberry Veil marki Face Stockholm), potrafiła bez trudu przechodzić od swobodnego stylu dziewczyny z sąsiedztwa do luksusowego, ekskluzywnego szyku.

W artykule dla brytyjskiego magazynu „Marie Claire” z 2019 roku Clare Waight Keller, była projektantka Givenchy, która zaprojektowała również suknię ślubną dla Meghan, księżnej Sussex (fanki stylu CBK), wspomina czas spędzony z Bessette Kennedy, gdy obie pracowały u Calvina Kleina. – Przychodziła do biura wyglądając, jakby dopiero wstała z łóżka. A potem, na spotkaniach, przeobrażała się z supermodnej, street style’owej celebrytki w najbardziej elegancką osobę, jaką kiedykolwiek widziałeś – opowiadała.

J O H N

Amerykański politolog Larry Sabato spotkał Kennedy’ego juniora tylko raz, ale trzy dekady później wspomnienie wciąż jest żywe. – O mój Boże, on miał wszystko – mówi Sabato, wspominając ich spotkanie na kolacji Stowarzyszenia Korespondentów Białego Domu w Waszyngtonie. – Miał w sobie opanowanie matki i charyzmę ojca; idealne połączenie tych dwojga. Jeśli ktokolwiek miałby zostać prezydentem, to właśnie on.

W USA rodzina Kennedych plasuje się gdzieś pomiędzy brytyjską rodziną królewską a grecką tragedią – to opowieść o nieprawdopodobnym blasku, przeplatana publiczną żałobą. Ponad ćwierć wieku po tym, jak John i Carolyn tragicznie zmarli, wątek „klątwy Kennedych” znów jest eksploatowany. Od tego także zaczyna się dziewięcioodcinkowy serial wyprodukowany przez Ryana Murphy’ego dla Hulu i Disney+.

„Love Story: John F. Kennedy Jr & Carolyn Bessette” – będący adaptacją bestsellerowej książki Elizabeth Beller „Once Upon a Time: The Captivating Life of Carolyn Bessette-Kennedy” – z Paulem Anthonym Kellym i Sarah Pidgeon w rolach głównych, ukazuje burzliwy związek, małżeństwo i śmierć pary. Choć serial jest uwielbiany przez widzów i stał się najchętniej oglądanym miniserialem w historii obydwu stacji, wywołał oburzenie rodziny Kennedych. Jack Schlossberg, bratanek Johna, oświadczył, że serial czerpie zyski z jego rodziny „w groteskowy sposób” i oskarżył Murphy’ego o „zarabianie milionów” na nieprzemijającej popularności JFK Jr.

Murphy odpowiedział w podcaście gubernatora Kalifornii, Gavina Newsoma, mówiąc, że to „dziwne, by złościć się w kontekście krewnego, którego tak naprawdę się nie pamięta”. W odpowiedzi na to Schlossberg, który obecnie kandyduje do Kongresu w Nowym Jorku i ma ambicje prezydenckie, podzielił się wspomnieniami o wujku w mediach społecznościowych. „Moje najwcześniejsze wspomnienia to John odbierający mnie ze szkoły kabrioletem Pontiac” – napisał na Instagramie. „Pamiętam, jak niosłem obrączki na jego ślubie i dzień, w którym zmarł. Pamiętam, jak Wyclef Jean śpiewał na jego pogrzebie”.

Steven Gillon, historyk i pisarz, który nawiązał z Johnem bliską przyjaźń podczas studiów na Uniwersytecie Browna, w rozmowie z „Guardianem” wspomina go  jako człowieka, który nieustannie zmagał się z podwójną rolą w życiu: – Powiedział mi, że jest dwiema osobami: Johnem, typowym, choć uprzywilejowanym przedstawicielem swojego pokolenia, ale przez całe życie odgrywał rolę Johna Fitzgeralda Kennedy’ego Jr., syna zamordowanego prezydenta. Jego wspaniałą cechą było to, że potrafił rozdzielić te dwie osoby.

Jego „książęca” rola rozpoczęła się w trzecie urodziny w 1963 roku, kiedy to, stojąc na baczność, zasalutował trumnie zamordowanego ojca, niesionej na Cmentarz Narodowy w Arlington.

Jego matka, Jackie (grana w „Love Story” przez Naomi Watts), przeprowadziła się z rodziną do Nowego Jorku i starała się, aby jej dzieci (także córka Caroline) nie byli na widoku publicznym. Mimo to John John, jak go wówczas nazywano, rósł na oczach Amerykanów, bo paparazzi nigdy go już nie opuścili.

Był najczęściej fotografowanym mężczyzną na świecie. Dziś jego styl przeżywa renesans. Na ulicach widać efekt „Love Story” z zauważalnym wzrostem liczby mężczyzn noszących czapki baseballowe tyłem na przód. To najszybszy i najtańszy sposób naśladowania Kennedy’ego Jr., którego rzadko widywano bez czapki Yankees lub Kangol celowo założonej tyłem na jego czarną czuprynę. Na TikToku pełno jest fotomontaży poświęconych nakryciu głowy JFK juniora.

Pokolenie Z próbuje także naśladować jego elegancki styl z krawatem i białą koszulą, a millenialsi na nowo oswajają się z dodatkiem, który kiedyś był niemal obowiązkowy w miejscu pracy. Przeszukują sklepy vintage i second-handy w poszukiwaniu jedwabnych krawatów z lat 90. w głębokich kolorach, takich jak rudy i granatowy.

Wróciła też moda na przenośne odtwarzacze kaset i słuchawki na uszach. Johna rzadko widywano bez tych atrybutów, gdy jeździł na rowerze lub rolkach po Nowym Jorku. Młodzi ludzie przeszukują teraz szafy rodziców w poszukiwaniu walkmanów Sony. Tendencja ta zbiega się ze wzrostem popularności analogowych urządzeń, a sprzedaż kaset osiągnęła najwyższy poziom od 2003 roku.

„Love Story” stara się uchwycić dwoistość stylu życia Kennedy’ego: można go zobaczyć na rowerze jeżdżącego po dzielnicy Tribeca, grającego z kolegami w Central Parku, ale też w garniturze, gdy jedzie do biura prokuratora na Manhattanie, gdzie pracował, jednocześnie studiując prawo (dwa razy oblał egzamin). Pokazuje go, jak buntował się przeciwko związkom z dziewczynami narzucanymi mu przez matkę. Mawiał: „Jeśli Jackie nie akceptuje jakiejś dziewczyny, ona podoba mi się bardziej”.

Bessette pociągała go właśnie dlatego, że nie była częścią politycznego i towarzyskiego establishmentu. Paparazzi jednak nieustannie przypominali o jego sławie, a media o powszechnym oczekiwaniu, że dołączy do rodzinnego biznesu i będzie kiedyś kandydował na prezydenta. On jednak nie marzył podobno o polityce. Bessette, która pragnęła prostego życia, miała to tak skwitować: „Kennedy są jak Beatlesi. Ja czuję się jak Yoko”.

C A R O L Y N

Carolyn urodziła się w 1966 roku w White Plains w stanie Nowy Jork i dorastała w Greenwich w stanie Connecticut. W 1983 roku jej szkolny rocznik uhonorował ją tytułem „Najpiękniejszej osoby”, a na Uniwersytecie Bostońskim pojawiła się w kalendarzu uczelni na 1988 rok.

Podobno od zawsze miała wyczucie stylu, dzięki któremu zatrudniono ją w sklepie Calvina Kleina w Bostonie i systematycznie pięła się w górę. Gdy przeprowadziła się do Nowego Jorku została główną rzeczniczką marki i powierniczką samego projektanta. Tak bardzo liczył się z jej zdaniem, że gdy spośród wszystkich modelek wybrała Kate Moss, posłuchał i ją zatrudnił do nowej kampanii, pytał też o zdanie w kwestiach mody, inspirując się jej prywatnym stylem minimalistki.

W tamtym czasie Carolyn spotykała się z Alessandro Benettonem z włoskiej dynastii mody oraz modelem bielizny Calvina Kleina, Michaelem Berginem, później znanym z serialu „Słoneczny patrol”, a obecnie agentem nieruchomości w Los Angeles. Jak jej droga skrzyżowała się z Kennedym?

Relacje są rozbieżne. Według książki Elizabeth Beller, wiosną 1992 roku Kennedy umówił się na przymiarkę dla VIP-ów w domu mody Calvin Klein. Bessette została wybrana do przeprowadzenia przymiarki. On pod wpływem jej uroku, wyszedł nie tylko z kilkoma garniturami, ale także z numerem telefonu do niej. W „Love Story” przedstawiono to inaczej – Calvin Klein przedstawia Bessette Kennedy’emu podczas zbiórki funduszy na snobistycznym przyjęciu. Zauroczony Kennedy prosi o jej numer, ale ona odpowiada: „Nie udostępniam swojego numeru obcym”, dodając: „Wiesz, gdzie pracuję. Spróbuj w recepcji”. I tak syn prezydenta pojawia się w salonie Calvina Kleina w poszukiwaniu nowego garnituru…

Spotykali się z przerwami przez jakiś czas, ale on z aktorką Daryl Hannah zerwał dopiero w 1994 roku. Potem związek rozkwitł i wiosną 1995 roku Bessette przeprowadziła się do jego loftu w Tribeca. Tabloidowe media śledziły każdy ich krok, prywatność mogli zachować wyłącznie za drzwiami swojego apartamentu.

J O H N    I   C A R O L Y N

Scenograf Alex DiGerlando i dekoratorka  Lydia Marks na potrzeby „Love Story” odtworzyli loft (do którego para nigdy nie wpuściła mediów) z minimalizmem typowym dla lat 90.: klasycznymi kolorami, czystymi liniami, wyrazistymi kształtami.

Zdjęcia na zewnątrz nakręcono przed prawdziwym budynkiem przy 20 North Moore Street; wnętrza natomiast budowano na scenie w studio telewizyjnym. – Staraliśmy się nadać tej przestrzeni więcej szyku. Bawiliśmy się różnymi powierzchniami, takimi jak betonowe blaty, szkło, stal nierdzewna, chrom – DiGerlando mówi magazynowi „AD”. – John mieszkał w niesamowitej, ogromnej przestrzeni. Jest bardzo mało zdjęć. Można znaleźć zaledwie kilka ujęć z jego urodzin w tym mieszkaniu, widać małe fragmenty.

Aby poznać elementy architektoniczne wnętrza, ekipa produkcyjna uważnie przeanalizowała oferty mieszkań w całym budynku, gdzie był loft pary, a także zdjęcia z książki kucharskiej i wspomnień Marty Sgubin, wieloletniej kucharki Jacqueline Kennedy Onassis, „Cooking for Madam” z 1998 roku. Pomogły też zdjęcia z filmu „Newlyweds” z 2011 roku, którego akcja rozgrywała się w lofcie Johna i Carolyn, który w 2000 roku kupił reżyser filmu Edward Burns.

W wersji prezentowanej w serialu znajduje się subtelnie zdobiony sufit, wzorowany na detalach z prawdziwego budynku. – Oczywiście chcieliśmy, aby przestrzeń wykorzystała głębokość i długość mieszkania. Zasadniczo powierzchnia mieszkania jest taka sama jak w prawdziwym lokalu, ale dodaliśmy sypialnię i salon na antresoli – zdradza DiGerlando.

John i Carolyn zapraszali do siebie najbliższych przyjaciół i współpracowników, gdy Kennedy zrezygnował z zawodu prawnika i założył magazyn polityczny zatytułowany „George”, z podtytułem „Not politics as usual”, co podsyciło spekulacje o jego starcie na gubernatora Nowego Jorku, a ostatecznie na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. Na pierwszej okładce „George’a”, zgodnie z pomysłem Carolyn, znalazła się supermodelka Cindy Crawford przebrana za George’a Washingtona. Nazwisko Kennedy przyciągnęło reklamodawców i czytelników, w ciągu 18 miesięcy nakład magazynu osiągnął 400 tysięcy egzemplarzy.

RoseMarie Terenzio, która była asystentką Kennedy’ego i współzałożycielką „George’a” oraz współautorką książki „JFK Jr.: An Intimate Oral Biograph”, wspomina z rozrzewnieniem: – Był taki sam dla wszystkich. Gdy gdzieś wychodziliśmy lub byliśmy w jednym pokoju z Johnem, nigdy nie myślałam: „wow, on jest inny w tej sytuacji niż w biurze”. Zawsze był sobą: przystępny i bezpośredni. Był wielkim żartownisiem, a w biurze było wesoło.

Terenzio nie szczędzi też komplementów Carolyn: – Zdjęcia nie oddają jej sprawiedliwości. Była przepiękna, ale w sposób, który nie przypominał idealnej, nieskazitelnej dziewczyny z Upper East Side. Była o wiele bardziej swobodna, bezpośrednia, ciepła, zabawna i uwielbiała się bawić.

Jak wspomina, para miała nadzieję, że po ślubie medialny szum opadnie. Tak się jednak nie stało: – John myślał, że jak już poślubi Carolyn to zainteresowanie ucichnie, bo nie będzie już najbardziej pożądanym kawalerem na świecie. Było wręcz przeciwnie. Po ślubie kontrola stała się o wiele bardziej natarczywa i wszyscy byli tym zaskoczeni, łącznie z nimi.

Ś L U B

Nic więc dziwnego, że gdy we wrześniu 1996 roku postanowili wziąć ślub, pragnęli zrobić to podczas sekretnej ceremonii. Utrzymywali wszystko w tajemnicy – nawet przed niektórymi gośćmi do ostatniej chwili, aby prasa o niczym się nie dowiedziała. – To prawie tak, jakby uciekli z 30 najbliższymi przyjaciółmi – powiedziała CNN Carole Radziwill, dziennikarka i była żona Anthony’ego, kuzyna i drużby JFK Jr. (syna polskiego księcia Stanisława Radziwiłła i Lee Radziwill, siostry Jackie Kennedy), który zmarł na raka kilka tygodni po śmierci Johna. – Nie miało się wrażenia, że ​​cokolwiek było przesadnie zaplanowane. Po prostu pozwolili, żeby sprawy potoczyły się tak, jak się potoczyły. I było w tym coś pięknego.

Ceremonia odbyła się w XIX-wiecznym drewnianym kościele baptystów na wyspie Cumberland, będącej częścią odległego archipelagu u wybrzeży Georgii. – Szybko stało się jasne, że nikt na świecie nie wiedział, że tam jesteśmy, ani dlaczego – dodała. – To samo w sobie było magiczne, bo po prostu pomyśleliśmy: „O mój Boże, udało im się”. Przede wszystkim Carolyn się udało, bo była zdeterminowana, żeby wziąć ślub w tajemnicy.

John F. Kennedy Jr. i Carolyn Bessette Kennedy pobrali się w obecności najbliższej rodziny i przyjaciół. Pomimo swobodnego charakteru – w małej, rustykalnej kaplicy przy blasku świec, na prowizorycznym parkiecie i przy ogniskach na plaży do późna w nocy – ślub stał się legendą. Dopiero po 20 latach upubliczniono nagranie z niego. W materiale filmowym, nakręconym przez przyjaciela Johna, Billy’ego Noonana, można zobaczyć ceremonię i przyjęcie, a także wywiady z rodziną i gośćmi. – Carolyn zmieniła moje życie w sposób, o którym nigdy nie myślałem, że jest możliwy. Dziś wieczorem po prostu stałem się najszczęśliwszym mężczyzną na świecie – mówi Kennedy Jr. w ekskluzywnym klipie, który pokazała stacja TLC (tutaj można zobaczyć wideo).

Panna młoda miała na sobie perłowo-białą, obcisłą sukienkę z jedwabnej krepy, zaprojektowaną przez wówczas stosunkowo nieznanego byłego projektanta domu mody Calvin Klein, swojego przyjaciela Narciso Rodrigueza. Minimalizm sukni, jak na tamte czasy, gdy królowały falbaniaste „suknie bezy”, był niekonwencjonalnym wyborem stroju ślubnego, wręcz rewolucyjnym. Nawiązanie do tradycji stanowił jedwabny welon z tiulu i długie rękawiczki. Włosy upięła w kok, ze spinką należącą do matki pana młodego.

To właśnie ten look pokazał, że Carolyn jest osobą kreującą trendy, a nie podążającą za modą. Utrwalił tym samym jej dziedzictwo stylistyczne i minimalistyczną estetykę lat 90. na kolejne dekady.

I K O N A   M O D Y

Carolyn i John Jr. stali się najbardziej elegancką parą tamtych czasów, a nowa Pani Kennedy strojem budowała swoją pozycję.

Choć na co dzień często chodziła w Levisach (liczba wyszukiwań tego fasonu rośnie o 67 procent z miesiąca na miesiąc) i białych koszulach, wieczorowe stylizacje Bessette Kennedy również były mistrzowskie. Najczęściej wybierała Yohji Yamamoto, awangardowego japońskiego projektanta o wyjątkowych umiejętnościach krawieckich, który w swoich projektach łączył odzież sportową z japońskimi tkaninami i krojem paryskiego haute couture. Zręcznie i z łatwością przełożyła konceptualny minimalizm na prosty język, stosując głównie liniowe kształty i ścisłą paletę kolorów: czerń, biel i beż.

Tę samą dyrektywę stylistyczną stosowała również z innymi projektantami: chętnie nosiła Pradę, Ann Demuelemeester, Helmuta Langa, Agnès b. i Miu Miu. Widziano ją też w sukience Alexandra McQueena, Chanel, innym razem w prostej białej sukni Versace, garniturze Jeana Paula Gaultiera i zielonym płaszczu Valentino. Dodatki były minimalistyczne, jak np. kopertówka Comme des Garçons, czy szylkretowa opaska na włosy (CO Bigelow, sklep, w którym swoją opaskę kupiła Bessette, od czasu emisji „Love Story” sprzedał jej najwięcej w swojej 188-letniej historii). Buty Carolyn pochodziły głównie z jej ukochanych kolekcji Manolo Blahnika „Carolynes”. Jako pierwsza doceniła torebkę Birkin od Hermès, którą nosiła na co dzień.

Dlaczego wciąż szukamy inspiracji w Bessette Kennedy przez te wszystkie lata po jej tragicznej śmierci? To pytanie Sunita Kumar Nair zadała w swojej książce Edwardowi Enninfulowi, styliście i byłemu redaktorowi naczelnemu brytyjskiego „Vogue’a”. Zawahał się przez chwilę i powiedział: – Albo masz to „coś”, albo nie.

I tak, 27 lat po jej śmierci, nasza fascynacja minimalistycznym stylem CBK rośnie i zyskuje popularność wśród nowej, młodszej publiczności dzięki Instagramowi i TikTokowi. Bo nie tylko miała „to coś ekstra”, jak tłumaczył Manolo Blahnik, ale też sprawiła, że ​​„to coś” wyglądało łatwo, choć wcale takie nie było.

„Love Story” tylko ten efekt podsycił. Sarah Pidgeon, znakomita jako Bessette, gra w oryginalnych strojach, które nosiła Carolyn, które kostiumograf Rudy Mance wyszukał na internetowych aukcjach i wypożyczył z archiwum marek. Nowy Jork, gdzie rozgrywa się akcja, to nie obecna wersja miasta, z jego niemożliwymi do opłacenia czynszami i pozbawionymi uroku finansistami rujnującymi centrum. To stylizowany Nowy Jork czasów Kate Moss, świeżo odkrytej przez Kleina; to miasto bez telefonów komórkowych, ale za to z płytami winylowymi; to prostsze życie sprzed cyfrowej ery. To doskonały Paul Anthony Kelly jako JFK Jr., stojący na ulicy w jednym z automatów telefonicznych, i Pidgeon wydmuchująca dym papierosowy przez szparę w oknie. To także ścieżka dźwiękowa – z hitami m.in. Lenny’ego Kravitza, Sade, Jeffa Buckleya, Radiohead, En Vogue, Portishead i Björk, a gdy słyszymy hit Madonny z 1994 roku, „Secret”, można zapłakać z tęsknoty za dawnymi, niewinnymi czasami.

To uczucie jest częścią szerszego odrodzenia nostalgii lat 90. Jest coś dziwnie poruszającego we wspominaniu epoki, w której najgorszą rzeczą, jaką zrobił Kennedy, było założenie czapki tyłem na przód i oblanie egzaminu adwokackiego. I nawet jeśli „Love Story” jest zbyt powierzchowny, przesłodzony i plotkarski, to jednocześnie jest tym, co daje wytchnienie od okropnej wojennej rzeczywistości, którą serwują nam serwisy informacyjne. Być może jest serialem, jakiego teraz potrzebujemy. I stąd jego fenomen. ﹡