Skłamałaby, gdyby powiedziała, że zawsze, przez większość życia słuchała tej muzyki. Repertuar mniej znany, czyli wszystko co raczej orbitowało wokół „Mamony” czy „Białej flagi” Republiki, zespołu, który w latach 80. założył Grzegorz Ciechowski, dotarł do niej raczej późno. Ale kiedy już usłyszała piosenki spoza „głównego republikańskiego nurtu”, okazało się, ze dokładnie tego nie znajdowała wcześniej w polskich tekstach. I z każdą kolejną piosenką zanurzała się głębiej.

– Nie ma nic, co mocniej do mnie mówi, jeśli chodzi o polską lirykę w utworach. Liryka Grzegorza Ciechowskiego współgra ze mną zarówno jeśli chodzi o ładunek emocjonalny, jak i niebywale wyraźny i unikalny wykreowany świat, pełen obrazów Erosa i Tanatosa, czyli erotyki i śmierci, a także relacji dwojga osób jako wtajemniczenia, pewnego paktu. Ciechowski to dla mnie styk wysokiej literatury z kinem szpiegowskim i erotykami klasy B, kreujący z tego, co niskie i wstydliwe – piękną istotę – mówiła pod koniec ub.r. w wywiadzie z „Rzeczpospolitą”, gdy zadebiutowała jej nowa płyta „Obywatelka K.L.”, z trzynastoma piosenkami lidera Republiki, które zinterpretowała po swojemu.

Dziś Kasia Lins święci triumfy z tym wyjątkowym projektem – Akademia Fonograficzna nagrodziła ją w poniedziałek wieczorem aż trzema Fryderykami w kategorii muzyki rozrywkowej. Wygrała w kategorii „album roku pop alternatywny” za krążek „Obywatelka K.L.”, a także w kategorii „teledysk roku” za klip do „Śmierci w bikini” (jako jego współreżyserka razem z Maciejem Aleksandrem Bierutem i Karolem Łakomcem).

A przede wszystkim zgarnęła najważniejszą nagrodę 32. edycji: Fryderyka w kategorii „artysta/artystka roku”, za muzykę, która łączy pokolenia. „To ona sprawiła, że Grzegorz Ciechowski jest kobietą”, jak usłyszeliśmy na gali.

– Czasem jestem za bardzo wygadana, za bardzo wyszczekana, ale teraz nie wiem, co powiedzieć… – zaczęła, odbierając wyróżnienie. Po chwili dodała: – Dedykuję tę nagrodę wszystkim artystom-idealistom, którzy robią swoje i wierzą, żeby nie wyjaławiać swojej twórczości i nie pozbawiać jej właściwości w zamian za profity, które można z tego czerpać.

Na początku miała wątpliwości, czy można ze wszystkich oblicz Ciechowskiego, przeróżnych artystycznych etapów, które kreował, zbudować spójną całość, a właśnie na takiej konsekwencji, spójności muzycznej i autokreacyjnej jej zależało. Postanowiła więc w swoim projekcie postawić na mniej znane, mniej oczywiste piosenki. Brała pod uwagę te z największym kobiecym kontekstem. Miały być autentyczne, kiedy to ona będzie je opowiadać.

– To była intensywna podróż w głąb głowy G.C. – inaczej odbierałam te teksty jako słuchaczka, inaczej, gdy chciałam wejść w emocjonalność autora, ale też poznać kontekst czy tło i opowiedzieć historię po swojemu – wyznała Interii.

Większość piosenek, które wybrała do projektu, ma wspólny mianownik. W każdym utworze pojawia się wątek niemożliwości zdobycia, napięcia spowodowanego niespełnieniem i jednocześnie bardzo silnego, magnetycznego przyciągania.

Wokalistka na potrzeby „Obywatelki K.L.” przeszła też metamorfozę wizerunkową – obcięła długie włosy. Ważne było zaistnienie nowej postaci, niezbędnej do opowiadania nowej płyty. Uwielbia bowiem koncepcyjne albumy i kreowanie na ich potrzeby nowych wcieleń.

– Nie potrafię funkcjonować bez autokreacji. Tym bardziej, że w moim przypadku okazuje się niezbędna do rozwijania pomysłów na płytę – uzasadniła w rozmowie z Onetem.

Na płycie korzysta z instrumentu, który rzeczywiście należał do Grzegorza Ciechowskiego. Występuje też w jego okularach. Na początku, gdy dostała te rzeczy od rodziny byłego lidera Republiki (zmarł nagle 22 grudnia 2001 roku podczas operacji tętniaka serca), patrzyła na nie jako fanka, z nieskrywanym zachwytem. Wiele z tych przedmiotów spędziło lata na strychu. Ale później bardzo jej pomogły odnaleźć się w nowej postaci, którą budowała.

Lins, która jest jedną z najciekawszych i najzdolniejszych młodych artystek w naszym kraju, ruszyła też w trasę koncertową wokół „Obywatelki K.L.”. Gra w klubach największych miast w Polsce. – Po to robię muzykę, żeby się nią dzielić. Nie zbieram jej sobie do prywatnego folderu i nie spełniam się wyłącznie samym procesem tworzenia. Moment zetknięcia ze słuchaczem jest ogromną częścią całej pracy i równie podniecającym zdarzeniem, co robienie albumu – zadeklarowała.

Koncert ma formę spektaklu: – Analogicznie do płyty koncert ma być opowieścią, więc zwykle zapraszamy do bardzo wyrazistego, osobnego świata. Myśl przewodnia, którą zawsze mamy, to żeby zabrać odbiorcę trochę jak do kina, do teatru, by oderwał się od rzeczywistości. To, co tajemnicze, ciemniejsze bardziej mnie pociąga.

29 maja wystąpi na Orange Warsaw Festival, latem na Pol’and’Rock Festival, a w grudniu zwieńczenie trasy w warszawskim Klubie Stodoła.

Co po „Obywatelce KL”? Nie zdradza, ale jedno jest pewne, że zrobi to na własnych zasadach. – W sztuce lubię wypruwanie flaków, nadepnięcia na miejsca, które mogą nas zaboleć, sprowokować do jakiejś refleksji, albo obudzić w nas jakieś emocje. Trendy są ulotne. Śledzę muzykę, żyję tym, co ukazuje się na świecie, ale nie po to, by gonić trendy. Staram się osadzać w tym, co ma szansę przetrwać dłużej niż sezon – podkreśla.

Na pewno nas zaskoczy. Lins uchodzi za artystkę kompletną: ze smakiem łączy muzykę, sztukę, literaturę, modę i oprawę wizualną. Jest rzadkim w Polsce przykładem konsekwencji w działaniu i spójności strategii, a nade wszystko pracowitości. Krok po kroku przez dekadę buduje uznanie fanów i branży. „Te trzy Fryderyki to nie tyle zasłużone, co wypracowane. Jako branża możemy być dumni, że kariera Kasi Lins zdrowo się rozwija, a najlepsze przed nią. Pod prąd algorytmom, trendom, badaniom itd. Trwała kariera potrzebuje bowiem czasu i ogromnej pracy” – napisała dzisiaj wytwórnia Polydor, dla której piosenkarka nagrywa. ﹡